اگر صياد محرم بود و در حرم آن را صيد كرد كفاره‌اش اجتماع شاة و درهم است . مرحوم شارح مىفرماين : شاة را بخاطر اينكه محرم است بايد بدهد و درهم را به علت اينكه در حرم صيد نموده و چون اصل و قاعده اولى اين استكه دو تكليف با هم تداخل نكنند لاجرم هردو را جداگانه و عليحده لازم است اخراج نمايد خصوصا كه حقيقت و ماهيت اين دو واجب با هم نيز متفاوت است . قوله : الاول : يعنى وجوب شاة . قوله : لكونه محرما : ضمير در [ لكونه ] بكفاره‌دهنده راجع است . قوله : و الثانى : يعنى وجوب درهم . قوله : مع اختلاف حقيقة الواجب : چون يكى شاة و ديگرى درهم است و بديهى است كه حقيقت حيوان با جماد تفاوت دارد . متن : و في فرخها حمل بالتحريك من أولاد الضأن ما سنه أربعة أشهر فصاعدا ، و نصف درهم عليه أي على المحرم في الحرم ، و يتوزعان على أحدهما فيجب الأول على المحرم في الحل ، و الثاني على المحل في الحرم بقرينة ما تقدم ، ترتيبا و واجبا . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : و در قتل جوجه كبوتر مىبايد برّه و نصف درهم به عنوان كفاره بدهد در صورتى كه محرم بوده و در حرم مرتكب آن